jonnemax, 7 februari 2012
Laos , luang prabang 35°

Het vredige bestaan in Laos

Vientiane

Toen waren er geen twee, maar opeens drie reizigers. Titus had zich aangesloten bij het gezelschap en de volgende bestemming werd Vientiane, de hoofdstad van Laos. Het werd een onstuimig ritje met de nachtbus naar de grensovergang, waarbij Max met zijn uit de kluiten gewassen twee meter tussen de Thai en hun bagage (en dan hebben we het niet over koffers, maar over hun hele inboedel) in zat geklemd. De goedkoopste optie is niet altijd de meest comfortabele, zelfs niet in Thailand. Terwijl ik mijzelf een houding probeerde te geven in de paar vierkante centimeter die ik over had, zag ik in mijn ooghoek Jonne en Titus heerlijk languit liggen met de benen in de lucht, terwijl zij – tot mijn ergernis – lagen te ronken. Natuurlijk krijgt de langste jongen van de bus het plekje met de minste ruimte. Wel zo logisch! Met rode ogen en een humeur waar men U tegen zegt stapte ik de ochtendkou in, met een uitgeslapen Jonne en Titus die achter mij aan huppelden. Als eersten bij de grens konden we als het ware doorlopen en waren wij opeens in een ander land, aan de andere kant van de Mekong rivier: Laos. Meteen aan de overkant van de rivier (de natuurlijke grens tussen Laos en Thailand) ligt Vientiane, een slaperig stadje dat men de ‘hoofdstad’ van Laos noemt. Zelfs Amsterdam is drukker, chaotischer en luidruchtiger in vergelijk met dit stadje. Dat moet toch wel wat zeggen. Laagbouw, uitgestorven wegen en rimpelloze mensen (geen stress en uitlaatgassen is het geheim) lachten ons toe. Wel zo fijn om in zo’n stad aan te komen als je nog geen oog hebt dicht gedaan.

Koffietentjes, een heerlijk hotel en heel weinig om te doen in Vientiane deden de zorgen als sneeuw voor de zon verdwijnen. We huurden fietsjes, bezochten wat tempels, musea, brachten een volledige dag door in een spa waar we van sauna naar zwembad en een heerlijke massage gleden en andere snuisterijen die men hier de highlights van Laos noemt en bekeken de zonsondergang aan de Mekong. Na een dag of drie was het tijd om te gaan en het werd een knallend afscheid. In onze tas zat een zak vol ballonnen die we hadden ‘gestolen’ uit een grote snackbar in Bangkok. Na zo’n zestig stuks te hebben opgeblazen de nacht ervoor, wisten we niet wat we met de ballonnen moesten doen, aangezien we moesten uitchecken en de kamer er vol mee lag, wat toch een beetje gênant zou zijn. Wat doe je dan als je Max, Titus of Jonne heet? Allemaal de badkamer in! We checkten na dit klusje uit en gingen voor het hotel, met nog steeds uitzicht op de kamer, wachten op het busje dat ons zou halen. Na een schrille gil zagen we de schoonmaakster – die net de badkamerdeur opende – bedolven worden door een kleurrijke regen van ballonnen. We hadden er niet op gerekend dat het busje er nog niet zou zijn, dus we stonden daar een beetje met onze voeten heen en weer te schuifelen toen de schoonmaakster vloekend en al de ballonnen de gang op gooide en ons ziedend aan keek. Net op tijd – vluchtend voor de extra schoonmaakkosten – kwam daar het busje aan en reden we met gierende banden richting Vang Vieng, ten noorden van de hoofdstad.

Vang Vieng

Vang Vieng, de ‘place to be’ voor elke backpacker die zich wil benevelen met alcohol, terwijl hij/zij zich in een band laat meevoeren de rivier af (‘Tuben’ genoemd). Dit schouwspel is voor velen het hoogtepunt van Laos, voor veel anderen (waaronder wij toen ook) het diepste van het diepste. Na enig overleg besloten wij ons zelf ook maar te verlagen tot dit ordinaire feestgedruis. Eenmaal aangekomen waren wij blij dit besluit te hebben genomen. Enorme rotsige bergen, groene wouden en ijskoude beekjes, poeltjes en watervallen vormen de omgeving van dit helse paradijs. Totaal onverwachts kwam het wel een beetje, want Vang Vieng wordt meestal alleen bezocht om te tuben. Voor nog geen zes euro met zijn drieën hadden we een tropische tuin, een grote kamer en uitzicht op de bergen. We dachten hier maar twee dagen te blijven, het werden er zes. De eerste paar dagen trokken we de bergschoenen aan (figuurlijk dan, want het waren gewoon goedkope plastic slippers) en verkenden we de omgeving. Veel grotten echter hebben we niet gezien, aangezien Max en Titus het bij de eerste paar meters in de grot al uitgilden van angst, maar de verkoelende poeltjes gaven ons wel voldoening. Eentje daarvan had wel iets heel speciaals, iets waarvoor we zelfs een tweede keer terug kwamen: modder. Hemelse modder die we van de bodem van de poel schraapten en op ons hele lichaam smeerden (met het idee in ons achterhoofd dat het heel goed zou zijn). Zij die ook de grot wilden zien, moesten zich wel hebben doodgeschrokken, aangezien zij daar drie felgroene dingen zouden aantreffen. De moddermaskers kleurden groen zodra zij opdroogden, dus het zag er belachelijk uit. Maar goed, een gratis spa is nooit teveel gevraagd voor ons.

Na een aantal dagen van verantwoordelijk wandelen en andere nog verantwoordelijkere activiteiten zoals lezen, waagden wij ons in de tube. Het was half één ’s middags, de zon stond op zijn hoogst en wij betraden de eerste bar, de plek vanwaar je de tocht over de rivier begint. Je moet niet denken aan een idyllische rivier die zich dwars door groene bergen snijdt; het lijkt meer op een barstrip in een goedkope Spaanse badplaats. De rivier wordt omringd door barretjes, gemaakt van houten plateaus boven het water, waar men kan aanmeren, dansen en nog meer alcohol kan innemen. Wij begonnen maar met een bucket (half één ’s middags was het een bittere pil) vol met goedkope whisky, cola en energie-drink. Na de eerste, die ons eigenlijk wel smaakte, volgden er gauw meer. De tocht is zo’n vier kilometer lang, maar je moet wel voor zes uur (voor het donker) terug zijn, anders is het gevaarlijk. In de derde bar – we konden de eerste bar nog zien, sterker nog, het was zo’n tien meter vanaf de eerste bar – was het opeens half 6 en moesten, druipnat en best een beetje dronken, worden opgehaald door een taxi en was het wel weer duidelijk dat het tuben niet echt aan ons besteed was. Wat doe je als het half 6 ’s avonds is en je hebt al wat gedronken? Dan ga je uit en drink je nog meer, wat heel goed kan als je terugkomt in het stadje. Bevolkt door slechte disco’s en bars kan men zich daar nog goed vermaken. We waren godzijdank niet de enigen daar en het werd laat. Voor zover Vang Vieng (ik laat jullie de details van het uitgaan bespaard). Om het te verduidelijken: toen we weggingen, was dat met de staart tussen de benen. We hadden het wel een beetje bont gemaakt.

Luang Prabang

Jonne, jarig op 4 februari, vierde haar verjaardag in Luang Prabang (bestemming na Vang Vieng). Daar hadden we een appartement voor drie euro per persoon op de kop weten te tikken. We hadden een keukentje, een wasmachine en het was groot. Na veel wasjes te hebben gedraaid, tempels te hebben bezocht (Luang Prabang is een en al werelderfgoed) en koffie te hebben gedronken in veel te hippe en dure koffietenten was het tijd voor taart. Met een curvue om 11 uur in de stad zelf, was het na 1 enkel drankje in een hippe tent tijd om terug te keren. Met eigen muziek, drank en ballonnen konden we het feest natuurlijk gewoon doorzetten in ons eigen appartement. Om klokslag 12 uur werd er uit volle borst door Max en Titus gezongen, waar zelfs een klein dansje aan te pas kwam, toen plotseling het licht van ons huisje uit ging en de deur open werd gegooid vanwaar een grote groep Laotianen, tevens de eigenaar van het huisje, met gitaar, een mooi gezongen verjaadagslied en een klein taartje de kamer in kwam lopen. De mensen van het appartement hadden toevallig ook een feestje en al snel zaten we tussen de dronken Laotianen die mij allemaal van harte feliciteerden. Ze bleken wel erg vriendelijk, want via mijn paspoort wisten ze dat het mijn verjaardag was en hadden ze een fluorescerende, mierzoete taart gekocht. Toen het eerste hapje was genomen bleef het ding echter onaangeroerd, want onze tanden brokkelden al af bij het ruiken eraan.

Laos eindigde zijn waardigheid met een rustgevende, maar adem benemende tocht over de Mekong. Met een lange houten overdekte slowboat voeren we langzaam stroomopwaarts, terwijl berglandschappen en rotsen aan ons voorbij gleden. Lezen, muziek luisteren, kletsen en genieten van de omgeving vulde deze twee dagen durende tocht. Opweg naar het land dat we alledrie al van binnen en buiten kenden, dachten we, maar er bleek nog een hoop ongezien…

Naar Jonne en Max in Laos bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl